پنجره

و خدایم زیباست
 چو دلم می شکند  به خدا خواهم گفت که خدایم زیباست
چو به عرفان نگرم  شکر خدا خواهم کرد  سجده خواهم بنمود  به خدای سبحان
اشک در چشمانم قاب تقدیمی اوست  
کودکم می خندد شکر
کودکم می گرید شکر
کودک من زیباست ، شکر،
 این همه نعمت توست

کودک من عرفان  یک خدا دارد به بزرگی خودت
 چون تو قادر به قضا وقدری
چون تو حاکم به حال وتحویل
چون تو عالم به دوا وبه علاج
چه سعادتمند است کودک من عرفان که خدایی به صفا وبه کرم و به جود و به سخا  به بزرگی  و به مهر  به قشنگی تودارد
چه عزیز است خدای عرفان  
چه قریب است خدای عرفان
چه کریم است خدای عرفان
 نعمت من عرفان هستی من عرفان گوشه  نه  ای تمام جگر سوخته بابایت  تو دعاکن ما را
تو دعا کن که پدر از پس شکر خداوند برآید
  از پس نعمت فرزند برآید
از پس این قل واین بند برآید
  به خود آید  به  خود آید

  پسر من عرفان  تو دعاکن مارا